Siła powieści Żadana polega na nieustannym eksploatowaniu kontrastu odległe–bliskie. Wojna ukazana jest tu z całą jej egzotyką, kraina przemierzana przez Paszę jest odrealniona, a przecież obserwujemy ludzi zwyczajnych i przez to nam bliskich. Pewnie to właśnie uderza w lekturze najbardziej: w niewyobrażalne okropieństwa wojny rzucono ludzi takich jak my. I chociaż czyta się Internat, myśląc o współczesnej Ukrainie, to przecież Żadan – niczym Conrad w Jądrze ciemności– raczej unika jednoznacznych określeń geograficznych. Ambicja autora jest prawdopodobnie szersza. W rezultacie dostajemy parabolę, którą porównać można chyba tylko do najlepszych, metaforycznych powieści J.M….