Od czego zaczyna Pani pracę nad nowym projektem?

Od myślenia. Chodzę z jakimś pomysłem, zabieram go do różnych prac, często przyziemnych. Ciało się uziemia, myśli płyną. Oglądam je, doświadczam emocji z tym związanych. Wrócą, gdy usiądę do komputera. Jeśli nie, widocznie nie były wystarczająco dobre. To podejście daje mi dużo spokoju.

Jaką dałaby Pani radę debiutantowi / debiutantce w swojej branży?

Moja rzeczywistość jest wielozawodowa. Pisarzom powiedziałabym: pisz. Pisz dla siebie, bądź sobą. Nie skupiaj się na tym, co pomyślą inni. I tak się nie dowiesz, co naprawdę myślą. A o tym, co powiedzą?

Carlos Ruiz Zafón napisał: „Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie” (Cień wiatru). To bardzo uwalniające, świadomość, że znakomita większość czytelników postrzega książki subiektywnie.

Jestem też doulą. Początkującej douli powiem: wspieraj i szukaj wsparcia. A wsparcie to nieoceniające bycie przy kimś. Odłóż na bok własne doświadczenia, bądź obecna, z otwartym sercem i umysłem.

A jako nauczycielka mam czasami ochotę powiedzieć do początkujących nauczycieli: uciekaj. Żartuję teraz. Tutaj nie ma sensu dawać rad. Świat się zmienia i każdy nowy nauczyciel będzie sobie radził po swojemu, testując narzędzia na żywym zbiorowym organizmie.

Jak sobie Pani radzi ze skłonnością do prokrastynacji i leniuchowania?

W moim przypadku nie ma leniuchowania. Jest tylko trójpolówka.

Czego nie wiedziała Pani o sobie 10 lat temu?

Że niektóre marzenia jednak się spełnią.

Co Panią onieśmiela?

Już coraz mniej. Moja wewnętrzna Regina Perkowa (bohaterka Akuszerek) wybija się na prowadzenie, a ją mało co dziwi i jeszcze mniej onieśmiela.

Gdyby nie była Pani tym, kim jest, byłaby?

Nieszczęśliwa.

Jacy są Pani bohaterowie życia codziennego?Matki. Tak po prostu. A także położne, akuszerki. Dlatego o nich piszę. Moje – fikcyjne…