Coś dziwnego dzieje się w amerykańskich college’ach i na uniwersytetach. Narasta ruch – napędzany na oślep w większości przez studentów – szorowania kampusów do czysta ze słów, idei i zagadnień, które mogą wywoływać niepokój albo obrażać. W grudniu 2014 r. Jeannie Suk opublikowała w sieci artykuł napisany dla „The New Yorkera” o studentach prawa, którzy poprosili jej kolegów wykładowców o to, aby nie uczyli ich o przepisach prawa dotyczących gwałtu – a w jednym przypadku, aby nawet nie używali słowa „przemoc” (np. „przemoc wobec prawa”), ponieważ może to wywołać u studentów przygnębienie. W lutym 2015 r. Laura Kipnis, profesor Uniwersytetu Północno-Zachodniego, napisała esej dla „The Chronicle of Higher Education”, w którym scharakteryzowała nową politykę kampusów – politykę seksualnej paranoi. Została poddana długiemu dochodzeniu na wniosek studentów, którzy poczuli się obrażeni artykułem oraz zamieszczonym przez nią tweetem i zarzucili jej naruszenie Tytułu IX [to tzw. poprawka edukacyjna, podpisana przez prezydenta Richarda Nixona w 1972 r.: „Żadna osoba w Stanach Zjednoczonych nie może być, ze względu na płeć, wykluczona z udziału w jakimkolwiek programie edukacyjnym lub działalności otrzymującej federalną pomoc finansową, nie może być pozbawiona korzyści z tego tytułu ani nie może być dyskryminowana” – przyp. red.]. W czerwcu profesor, ukrywający się pod pseudonimem, przygotował esej dla „Vox”, w którym opisał, z jaką ostrożnością musi teraz uczyć.
„Jestem liberalnym profesorem, a moi liberalni studenci przerażają mnie”, informuje nagłówek. Wielu popularnych komików, np. Chris Rock, przestało występować na kampusach college’ów. Jerry Deinfeld i Bill Maher publicznie potępili nadwrażliwość studentów, mówiąc, że zbyt wielu nie rozumie dowcipów.
W słowniku kampusów szybko pojawiły się dwa terminy. Mikroagresje to drobne działania lub zestawienia słów, za którymi na pierwszy rzut oka nie kryją się złe intencje, ale mimo to zostają uznane za swego rodzaju przemoc. Na przykład według wytycznych z niektórych kampusów mikroagresją może być postawienie Amerykanom pochodzenia azjatyckiego lub latynoamerykańskiego pytania: „Gdzie się urodziłeś / -aś?”, ponieważ może ono im sugerować, że nie są prawdziwymi Amerykanami. Ostrzeżenia przed bolesnymi treściami (ang. trigger warnings) to ostrzeżenia, które wykładowcy mają zgłaszać, jeśli coś w programie nauczania może wywoływać silne reakcje emocjonalne. Część studentów np. została uprzedzona, że powieść Wszystko rozpada się Chinuy Achebe opisuje przemoc na tle rasowym, zaś Wielki Gatsby Francisa Scotta Fitzgeralda portretuje mizoginię oraz przemoc fizyczną, w związku z czym studenci, którzy doświadczyli rasizmu albo przemocy domowej, mają prawo unikać tych dzieł, bowiem mogą one „wyzwolić” (ang. trigger) powroty minionej traumy.
Część obecnych działań na kampusach graniczy z surrealizmem. W kwietniu 2015 r. na Uniwersytecie Brandeisa stowarzyszenie amerykańskich studentów pochodzenia azjatyckiego chciało zwiększyć świadomość narastania mikroagresji skierowanej przeciwko Azjatom, przygotowując instalację na schodach uczelnianego holu. Instalacja dawała przykłady mikroagresji, takie jak: „Czy nie powinieneś być dobry z matematyki?” albo „Jestem ślepy na kolory! Nie widzę ras”. Wywołała ona jednak odwrotną reakcję wśród pozostałych amerykańskich studentów tej samej mniejszości, którzy ją samą uznali za mikroagresję. Stowarzyszenie usunęło instalację, a jego przewodniczący wystosował e-mail do wszystkich studentów, w którym przeprosił każdego, kto „poczuł się zagrożony albo zraniony treścią mikroagresji”.
Ten nowy klimat z wolna nabiera form instytucjonalnych i zaczyna wpływać na to, co można mówić w salach lekcyjnych i wykładowych, nawet jako punkt wyjścia do dyskusji. W roku szkolnym 2014–2015 dziekani i dyrektorzy wydziałów z dziesięciu uczelni tworzących Uniwersytet Kalifornijski (UCLA) uczestniczyli w sesjach treningowych dla liderów, w trakcie których podawano im przykłady mikroagresji. Na liście agresywnych wyrażeń znalazły się m.in. „Ameryka to kraj możliwości” czy „Wierzę, że pracę powinna dostać osoba o najwyższych kwalifikacjach”.
Prasa na ogół opisuje te wydarzenia jako odrodzenie politycznej poprawności. Częściowo ma rację, choć istnieją poważne różnice między tym, co się dzieje teraz, a tym, co się działo się w latach 80. i 90. Tamten ruch dążył do ograniczenia mowy (zwłaszcza mowy nienawiści skierowanej do marginalizowanych grup), ale też zmienił kanony literackie, filozoficzne i historyczne, poszerzając je o bardziej zróżnicowane punkty widzenia. Obecny ruch koncentruje się głównie na emocjonalnym dobrostanie. Bardziej niż ten wcześniejszy zakłada nadzwyczajną wrażliwość wspólnej psychiki, a w efekcie stawia na czołowym miejscu ochronę studentów przed psychologicznymi krzywdami. Nadrzędnym celem wydaje się przemiana kampusów w „bezpieczne przestrzenie”, w których młodzi ludzie będą chronieni przed słowami i ideami, mogącymi sprawić, że poczują się niekomfortowo. Współczesny ruch okazuje się też mocniej niż poprzedni nastawiony na karanie wszystkich, którzy utrudniają osiągnięcie tego celu, nawet przypadkowo. Można by nazwać ten impuls mściwą ochroną. Tworzy to kulturę, w której każdy musi zastanowić się dwa razy, zanim cokolwiek powie, bo w przeciwnym razie spotka się z niewrażliwością, agresją albo czymś jeszcze gorszym.
Przez pewien czas badaliśmy rozwój tego zjawiska z narastającym niepokojem. Niebezpieczeństwa, jakie te trendy niosą dla osiągnięć naukowych i jakości amerykańskich uniwersytetów, są znaczące; moglibyśmy poświęcić cały esej na ich szczegółową prezentację. Skupimy się jednak na innej kwestii: jaki jest wpływ tych nowych form ochrony na samych studentów? Czy przynoszą korzyści ludziom, którym z założenia powinny pomagać? Czego tak naprawdę uczą się studenci, kiedy spędzają co najmniej cztery lata w społeczności, która karze za nieświadome przejęzyczenia, umieszcza ostrzegawcze etykiety na klasycznych dziełach literackich i na różne inne sposoby rozprzestrzenia poczucie, że słowa mogą być formami przemocy, jaka wymaga ścisłej kontroli ze strony władz uczelni, mających działać równocześnie jako obrońcy i jako oskarżyciele.
W kręgach edukacyjnych często słyszy się: „Nie ucz studentów, co myśleć; ucz ich, jak myśleć”. Idea pochodzi co najmniej z czasów Sokratesa. Dzisiaj to, co nazywamy „metodą sokratejską”, jest sposobem nauczania, który zmusza do krytycznego myślenia zarówno poprzez zachęcanie uczniów i studentów do kwestionowania własnych niesprawdzonych przekonań, jak i przyjmowanie wiedzy od tych, którzy są wokół. Takie kwestionowanie czasami prowadzi do dyskomfortu, a nawet do gniewu, na drodze do zrozumienia.
Jednak mściwa ochrona uczy młodych ludzi myślenia w zupełnie inny sposób. Słabo przygotowuje ich do życia zawodowego, często wymagającego intelektualnych potyczek z osobami czy ideami, które mogą się wydawać nieprzyjazne lub błędne. Krzywda może być także bardziej bezpośrednia. Kampusowa kultura nastawiona na kontrolowanie mowy i karanie mówców ma duże szanse stworzyć wzorce myślenia zaskakująco podobne do tych, które terapeuci poznawczo-behawioralni długo interpretowali jako przyczyny depresji i lęku. Nowa opiekuńczość może uczyć studentów patologicznego myślenia.
Jak się tu znaleźliśmy?
Trudno powiedzieć, dlaczego mściwa ochrona tak bardzo nasiliła się w ostatnich latach. Ten fenomen może się wiązać z aktualnymi zmianami w interpretacjach krajowych przepisów antydyskryminacyjnych (o czym nieco później). Odpowiedź jednak powinna zapewne obejmować także zmiany pokoleniowe. Już samo dzieciństwo uległo zmianom na przestrzeni jednego pokolenia. Wiele osób z generacji Baby Boomers i pokolenia X pamięta, jak w wieku ośmiu czy dziewięciu lat ścigały się na rowerach po rodzinnych miasteczkach, wolne od nadopiekuńczości rodziców. Po szkole dzieci miały się same sobą zajmować i uczyć z własnych doświadczeń, co prowadziło do niewielkich obrażeń. W latach 80. jednak „beztroskie” dzieciństwo było już mniej powszechne. Wzrost przestępczości od lat 60. do początku lat 90. sprawił, że rodzice z pokolenia Baby Boomers stali się bardziej opiekuńczy niż ich właśni ojcowie i matki. Media coraz częściej publikowały historie o porwanych dzieciach, a od 1984 r. ich wizerunki zaczęły się nawet pojawiać na pudełkach z mlekiem. W odpowiedzi wielu rodziców ograniczyło dzieciom swobodę i pracowało ciężej na rzecz ich ochrony.
Dążenie do bezpieczeństwa opanowało także szkoły. Niebezpieczne urządzenia zostały usunięte z placów zabaw; masło orzechowe zniknęło z uczniowskich posiłków. Po masakrze w Colombine w 1999 r. [dwaj uczniowie miejscowej szkoły średniej zastrzelili w czasie zajęć 12 kolegów oraz jednego nauczyciela, a także ranili 24 osoby, po czym popełnili samobójstwo – przyp. red.] wiele szkół wzięło się za bullying, wprowadzając politykę „zero tolerancji” wobec przejawów znęcania się.
Na różne sposoby dzieci urodzone po 1980 r. – milenialsi – otrzymywały stały przekaz od dorosłych: życie jest niebezpieczne, ale dorośli zrobią wszystko, co w ich mocy, aby chronić was przed skrzywdzeniem nie tylko przez obcych, ale też przez kolegów i przyjaciół.
Te same dzieci dorastały w kulturze, która była (i wciąż jest) bardziej spolaryzowana politycznie. Republikanie i demokraci nigdy za sobą nie przepadali, ale badania prowadzone w latach 70. pokazywały, że obopólna niechęć jest zaskakująco łagodna. Jednak negatywne uczucia konsekwentnie narastały, zwłaszcza od początku obecnego stulecia. Politolodzy nazywają ten proces „afektywną polaryzacją partyjną”, i stanowi on poważny problem dla wszystkich demokracji. W miarę jak każda ze stron coraz bardziej demonizuje drugą, kompromis między nimi staje się coraz trudniejszy. Aktualne badania pokazują, że ukryte lub nieświadome uprzedzenia między partiami politycznymi są co najmniej tak samo silne jak między rasami.
Nietrudno więc zrozumieć, dlaczego studenci przybywający dzisiaj na kampusy mogą bardziej domagać się ochrony i być bardziej wrogo nastawieni wobec ideologicznych oponentów niż poprzednie pokolenia. Ta wrogość i przekonanie o własnej nieomylności, napędzane silnymi subiektywnymi emocjami, mogą wzmacniać wszelkie moralne krucjaty. Zasada psychologii moralności głosi, że „moralność wiąże i oślepia”. Częścią procesu dokonywania osądów moralnych jest wyrażanie przynależności do grupy. Może to jednak osłabiać naszą zdolność do krytycznego myślenia. Przyznanie, że odmienny punkt widzenia drugiej strony może mieć sens, jest ryzykowne – członkowie twojej grupy mogą cię uznać za zdrajcę.
Media społecznościowe niewiarygodnie ułatwiły podejmowanie takich krucjat, wyrażanie solidarności i gniewu, a także piętnowanie zdrajców. Facebook został uruchomiony w 2004 r., a od 2006 r. mogą na nim zakładać konta 13-letnie dzieci. Oznacza to, że pierwsza fala studentów, którzy spędzili okres dorastania na Facebooku, przyszła do college’ów w 2011 r. i nie tak dawno go opuściła.
Te pierwsze prawdziwe „plemiona mediów społecznościowych” mogą różnić się od poprzednich generacji tym, jak podchodzą do dzielenia się moralnymi osądami i wzajemnego wspierania się w moralnych kampaniach i konfliktach. Widzimy wiele dobrego w tych trendach; współcześni młodzi ludzie są zaangażowani we wzajemne relacje, w aktualne tematy i prospołeczne działania w znacznie większym stopniu niż wtedy, gdy dominującą technologią była telewizja.
Media społecznościowe jednak zasadniczo zmieniły równowagę sił pomiędzy studentami i pracownikami naukowymi; ci drudzy coraz bardziej obawiają się tego, co ci pierwsi mogą zrobić z ich reputacją i karierą, gdy zaczną wykorzystywać internet przeciwko nim.
Nie chcemy sugerować prostego związku przyczynowego, ale w ostatnich latach wyraźnie wzrosła liczba przypadków zaburzeń psychicznych u młodych ludzi, zarówno na kampusach, jak i poza nimi. Część tego wzrostu wynika z pewnością z lepszego diagnozowania i większej gotowości na poszukiwanie pomocy, niemniej znaczna część ekspertów uważa, że jest on rzeczywisty. W 2013 r. Stowarzyszenie Doradcze Amerykańskich College’ów (ang. American College Counseling Association) przeprowadziło badania ankietowe wśród dyrektorów niemal wszystkich kampusów. Pokazały one, że przybywa studentów cierpiących z powodu ostrych problemów psychologicznych. Sami studenci także oceniają jako wysoki poziom swojego emocjonalnego dyskomfortu. Co gorsza, ta grupa rośnie. Jak pokazały badania, przeprowadzone w 2014 r. przez Amerykańskie Stowarzyszenie ds. Zdrowia w College’ach (ang. American College Health Association), 54% uczestników informowało o „poczuciu przytłaczającego lęku” w ciągu 12 miesięcy poprzedzających badanie, podczas gdy pięć lat wcześniej ten odsetek wyniósł 49%. Wydaje się, że studenci informują o narastaniu kryzysów emocjonalnych; wielu sprawia wrażenie bezbronnych, i to z pewnością zmieniło sposób, w jaki pracownicy naukowi i władze uniwersytetów odnoszą się do nich. Pojawia się jednak pytanie, czy te zmiany przynoszą więcej dobrego czy złego.
Myślenie jako lekarstwo
Od stuleci filozofowie rozumieją, że nie widzimy życia takim, jakie ono jest; widzimy jego wersję, przefiltrowaną przez nasze nadzieje, lęki i inne dodatki. Budda powiedział: „Nasze życie jest wytworem naszego umysłu”. Marek Aureliusz stwierdził: „Nasze życie jest takim, jakim uczyniły je nasze myśli”. W wielu tradycjach poszukiwanie mądrości rozpoczyna się od takiego wglądu. Wcześni buddyści i stoicy rozwinęli praktykowanie ograniczania przywiązań, jaśniejszego myślenia i uwalniania się od zawirowań zwykłego życia psychicznego.
Terapia poznawczo-behawioralna jest ucieleśnieniem starożytnej mądrości. To najszerzej zbadana, bezlekowa terapia zaburzeń psychicznych, powszechnie wykorzystywana w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń jedzenia i uzależnień. Bywa pomocna nawet w leczeniu schizofrenii. Nie stwierdzono, aby jakakolwiek inna forma psychoterapii mogła być tak szeroko wykorzystywana. Badania generalnie pokazują, że w leczeniu lęków i depresji jest ona tak samo skuteczna jak antydepresanty (np. prozac). Terapia jest szybka i łatwo się jej nauczyć; po kilku miesiącach treningu wielu pacjentów może stosować ją samodzielnie. W przeciwieństwie do leków efekty terapii poznawczo-behawioralnej utrzymują się długo po zakończeniu jej stosowania, ponieważ uczy ona ludzi umiejętności myślenia, które mogą ciągle wykorzystywać.
Celem tej terapii jest zminimalizowanie zniekształconego myślenia i bardziej realne postrzeganie świata. Zaczynasz od nauki nazw co najmniej dziesięciu powszechnych zniekształceń poznawczych (takich jak nadmierne uogólnianie, odrzucanie pozytywów czy emocjonalne uzasadnianie; patrz lista na końcu tekstu). Za każdym razem gdy zauważysz, że stajesz się ofiarą jednego z tych zniekształceń, nazwij je, opisz szczegóły sytuacji, rozważ alternatywne interpretacje, a potem wybierz taką, jaka będzie zgodna z zaistniałymi faktami. Twoje emocje podążą za tą interpretacją. Z czasem ten proces będzie się odbywał automatycznie. Gdy ludzie poprawią swoją higienę psychiczną w ten sposób – a więc uwolnią się od natrętnych nieracjonalnych myśli, zajmujących wcześniej tak znaczną część ich świadomości – będą mniej zestresowani, mniej lękliwi i mniej rozgniewani.
Podobieństwo z formalną edukacją jest oczywiste: terapia poznawczo-behawioralna uczy umiejętności krytycznego myślenia, a więc czegoś, co edukatorzy od dawna starają się rozbudzić. Według niemal wszystkich definicji krytyczne myślenie wymaga oparcia przekonań bardziej na dowodach niż na emocjach czy pragnieniach oraz nauczenia się poszukiwania i oceniania dowodów, które mogłyby stać w opozycji do pierwotnych założeń. Czy jednak współczesne życie w kampusach wymusza krytyczne myślenie? Czy też skłania studentów do myślenia w sposób bardziej zniekształcony?
Przyjrzyjmy się aktualnym trendom w szkolnictwie wyższym pod kątem zniekształceń, jakie identyfikuje terapia poznawczo-behawioralna. Nazwy i opisy tych zniekształceń zaczerpnęliśmy z popularnej książki Davida D. Burnsa Feeling Good (Dobre samopoczucie), jak również z drugiego wydania Treatment Plans and Interventions for Depression and Anxiety Disorders (Plany leczenia oraz przykłady interwencji podczas depresji i zaburzeń lękowych) autorstwa Roberta L. Leahy’ego, Stephena J. F. Hollanda oraz Laty K. McGinn.
Szkolnictwo wyższe w uścisku „uzasadniania emocjonalnego”
Burns definiuje uzasadnianie emocjonalne jako założenie, że „negatywne emocje z całą pewnością odzwierciedlają prawdziwą naturę rzeczy: »Tak to czuję, więc to musi być prawda«”. Z kolei Leahy, Holland i McGinn definiują je jako zgodę na to, aby „twoje uczucia kierowały twoją interpretacją rzeczywistości”. Oczywiście subiektywne odczucia nie zawsze są godnymi zaufania przewodnikami; mogą skłonić ludzi do potępiania tych, którzy nie zrobili nic złego. Terapia często wymaga odwiedzenia samego siebie od idei, że każda emocjonalna reakcja reprezentuje coś autentycznego lub ważnego.
Uzasadnianie emocjonalne dominuje w wielu kampusowych debatach i dyskusjach. Twierdzenie, że czyjeś słowa są „napastliwe”, nie jest tylko wyrazem subiektywnego odczucia bycia zaatakowanym. Jest raczej publicznym oskarżeniem, że mówca zrobił coś obiektywnie złego. Jest domaganiem się, aby mówca przeprosił albo został ukarany przez odpowiednie władze za dokonanie napaści.
Zawsze byli ludzie, którzy uważali, że mają prawo nie być atakowanymi. Niemniej w historii Ameryki – od czasów wiktoriańskich do swobody wypowiedzi w latach 60. i 70. – radykałowie przekraczali granice i kpili z dominującej wrażliwości. Jednakże gdzieś w latach 80. kampusy college’ów zaczęły koncentrować się na zapobieganiu napastliwej mowie, zwłaszcza takiej, jaka mogła krzywdzić kobiety i grupy mniejszościowe. Idea stojąca za tym celem była godna pochwały, ale wkrótce dała absurdalne rezultaty.
Do najsłynniejszych przykładów z wczesnego okresu należy tzw. incydent z bawołami z Uniwersytetu Pensylwanii. W 1993 r. uczelnia oskarżyła urodzonego w Izraelu studenta o przemoc rasową po tym, gdy krzyknął „Zamknijcie się, bawoły!” do tłumu ciemnoskórych kobiet, które nocą hałasowały pod jego oknem w akademiku. W tamtym czasie wielu pracowników naukowych i uczonych nie mogło zrozumieć, jak określenie „bawół” (przybliżone tłumaczenie hebrajskiego wyzwiska pod adresem bezmyślnej albo hałaśliwej osoby) mogło być rasistowskim oszczerstwem wobec Afroamerykanek, więc sprawa nabrała międzynarodowego rozgłosu.
Żądania prawa do tego, aby nie być zagrożonym, wciąż narastały, zaś uczelnie konsekwentnie im sprzyjały.
W szczególnym przypadku z 2008 r. Uniwersytet Indiana–Uniwersytet Purdue w Indianapolis uznał białego studenta za winnego rasistowskiego prześladowania, bowiem czytał on książkę Notre Dame vs. The Klan. Książka oddawała cześć studenckiemu sprzeciwowi wobec Ku Klux Klanu, wyrażonemu podczas marszu studentów Uniwersytetu Notre Dame w 1924 r.
Mimo to wizerunek Klanu na okładce uraził co najmniej jednego z kolegów studenta (był portierem i równocześnie uczył się) i to wystarczyło, aby Biuro ds. Działań Afirmacyjnych (ang. Affirmative Action Office) uznało go za winnego.
Te przykłady mogą wydawać się skrajne, jednak kryjące się za nimi rozumowanie staje się w dzisiejszych czasach coraz bardziej powszechne na kampusach. W 2014 r. na Uniwersytecie św. Tomasza w Minnesocie zostało nagle zakazane wydarzenie zwane Hump Day, podczas którego można było poklepać i pogłaskać wielbłąda. Studenci stworzyli na Facebooku grupę protestującą przeciwko okrucieństwu wobec zwierzęcia, marnowaniu pieniędzy oraz braku wrażliwości wobec mieszkańców Bliskiego Wschodu. Inspiracją dla tego happeningu była niemal na pewno popularna reklama telewizyjna, w której wielbłąd przechadza się po biurze w środę, celebrując „dzień garbu”; w żaden sposób nie odnosiło się ono do mieszkańców Bliskiego Wschodu. Niemniej jednak grupa organizująca wydarzenie poinformowała na Facebooku, że zostało ono odwołane, ponieważ „program podzielił ludzi i mógł przyczynić się do powstania nieprzyjemnej i potencjalnie niebezpiecznej sytuacji”.
Ponieważ kręgi akademickie powszechnie odrzucają „obwinianie ofiar”, za niedopuszczalne uważa się pytania o zasadność (z wyjątkiem oczywistych przypadków) czyjegoś stanu emocjonalnego, szczególnie jeśli emocje dotyczą identyfikacji z grupą. Słaby argument „Czuję się urażony / -a” stał się kartą nie do pobicia. Prowadzi to do tego, co Jonathan Rauch, redaktor tekstów w „The Atlantic”, nazywa „loterią obrażania”, w której przeciwne strony korzystają z zarzutów o obrazę jak z pałek. W tym procesie coraz niżej znajduje się poprzeczka dla tego, co uważamy za niedopuszczalną mowę.
Od 2013 r. ten trend wzmacniany jest przez politykę rządu. Państwowe regulacje antydyskryminacyjne określają, czym jest prześladowanie na kampusach oraz nierówne traktowanie, mające swoje źródło w płci, rasie, religii i narodowości. Do niedawna Wydział Biura Edukacji ds. Praw Obywatelskich (ang. Department of Education’s Office for Civil Rights) uznawał, że mowa musi być „obiektywnie obraźliwa”, zanim zostanie potraktowana jako prześladowanie seksualne – powinna zaliczyć test „odpowiedzialnej osoby”. W 2003 r. biuro napisało, że aby obraźliwa mowa została zakazana, musi ona „wykraczać poza zwykłe wyrażanie poglądów, słów, symboli lub myśli, co osoba może uznać za obraźliwe”.
W 2013 r. jednak departamenty sprawiedliwości i edukacji znacznie poszerzyły definicję seksualnego prześladowania, włączając w nią słowne zachowania, które są po prostu „niepożądane”. Ze strachu przed rządowymi dochodzeniami uniwersytety stosują obecnie ten standard – definiowania niepożądanej mowy jako prześladowania – nie tylko w związku z seksem, ale też rasą, religią, a nawet statusem weterana. Oczekuje się, że każdy będzie polegał na własnych subiektywnych odczuciach i na ich podstawie zadecyduje, czy komentarz profesora lub kolegi jest niepożądany, a tym samym, czy jest podstawą do zarzutu prześladowania. Uzasadnienie emocjonalne stało się dowodem.
Skoro uniwersytety uczą swoich studentów, że mogą używać własnych emocji jako broni – a przynajmniej jako dowodu w procedurach administracyjnych – to uczą też ich pielęgnowania swego rodzaju nadwrażliwości, która doprowadzi do niekończących się konfliktów na uczelniach i poza nimi. Przygotowują studentów do stylów myślenia, które zniszczą ich kariery i przyjaźnie, nie mówiąc o zdrowiu psychicznym.
Przepowiadanie przyszłości i ostrzeżenia przed bolesnymi treściamiBurns definiuje przepowiadanie przyszłości jako „przewidywanie, że sprawy źle się potoczą”, i „przekonanie, że twoje przewidywanie jest już niemal faktem dokonanym”. Leahy, Holland i McGinn określają je jako „negatywne przewidywanie przyszłości” lub dostrzeganie potencjalnych zagrożeń w codziennych sytuacjach. Obecne coraz powszechniejsze domaganie się ostrzeżeń przed bolesnymi treściami w dziełach literackich o kontrowersyjnej zawartości jest przykładem przepowiadania przyszłości. Pomysł, że słowo (albo zapach czy którykolwiek bodziec zmysłowy) może wyzwolić dojmujące wspomnienia o minionej traumie – oraz powtarzający się, intensywny strach – narodził się mniej więcej w okresie I wojny…
