Ludzie często niepokoją się, bo wydają oddech tak niepewnie, jakby już odchodziło z nich życie. Trzeba tkać teksty, by podtrzymywać życie, wlany w nas oddech. Tak czując, czym jest Kościół, cierpię z tego powodu, że to, co żywe, źródło natchnione, traktowane jest tak, jakby utożsamiano je z jego szczątkami. Tajemnice głoszą, że mamy w nim odnajdywać bliskość Ciała Zbawiciela, Jego człowieczeństwa dzielonego z nami. * Wyjść z Kościoła, znaleźć się poza Ciałem? Tym Ciałem? Ma już nie być dialogu, rozmowy, będącej trwaniem przy Tym, który chce nas mieć, chce mieć mnie i ciebie? Stwarza nas, bo nie pochodzimy z samych siebie? Życie w wierze w Stworzyciela: my z Niego, On w nas. Intimior intimo meo. Modlitwa wewnętrzna tam się odbywa. Może to być przy wtórze szeptu i oddechu. Albo zamilknięcia. Tylko nie zaniedbuj oddychania tym, czym Tajemnica chce cię karmić. Nie zamieniaj Tajemnic – jedna po drugiej – w formułki do zapamiętania, by się nimi posługiwać w razie egzaminu. Warto czuć, że w Kościele dotyka się Tajemnic. Dziękuję, że są. I że uczestniczyły w naszym, twoim i moim chrzcie. Chrzest nie jest czymś podobnym do podpisania listy przynależności. Nie da się go tak po prostu wykreślić, wyłuskać z tkanki duszy. Nie da się po prostu wykluczyć tkanki zaszczepionej w akcie wiary chrzcielnej. Można udzielonego chrztu świadomie nie przyjąć. Dobrze, jeśli w porę swój chrzest zaakceptujesz. Powtórzysz prośbę o chrzest i taka szczera prośba włączy cię teraz (i dawne włączenie ożywi). Uczyń to, czytając Ewangelię. * „Kościół”. Jak trudno wspinać się na opokę. „Kościół”… Co ci się z tym słowem kojarzy?…