Popularna na świecie i w Polsce myśl feministyczna Rebekki Solnit wywołuje debaty na gruncie społeczno-kulturalnym, a także refleksje akademickie. Jej książki eseistyczne – nie tylko najbardziej znana Mężczyźni objaśniają mi świat, ale i Matka wszystkich pytań, Nadzieja w mroku, Whose Story is This? czy Wspomnienia z nieistnienia – funkcjonują jako must read w tzw. środowisku intelektualnym. Głównymi zagadnieniami podejmowanymi przez autorkę są m.in.: przemoc mężczyzn wobec kobiet, ich uciszanie i pouczanie, patriarchalne i antydemokratyczne nawyki, wolnościowe i równościowe ruchy społeczne, nadzieja jako sprzeciw wobec defetyzmu i podstawa walki o lepszą przyszłość, wpływ zjawisk historycznych na codzienność i życie dyskryminowanych. Poddając refleksji wymienione problemy, Solnit wpisuje się w nurt feminizmu „nowej”, czyli czwartej fali. Choć twierdzi, że jej „droga do feminizmu była samotną wyprawą”, to wspomina, że na jej postawę wpłynęły zarówno teksty autorek fal drugiej oraz trzeciej, jak i eseistyka Virginii Woolf, Henry’ego Davida Thoreau, Jorge’a Luisa Borgesa, George’a Orwella czy Susan Sontag, z którymi wchodzi w dialog w takich książkach, jak Zew włóczęgi i Orwell’s Roses. Siła i znaczenie pisarstwa Solnit polegają na tym, że zbiera i opisuje to, co dla teoretyczek feminizmu jest polem do badań, dla aktywistek feministycznych polem do działania, a dla kobiet i mężczyzn, którzy dopiero odkrywają feminizm dla siebie, jest przede wszystkim polem doświadczenia. Postulaty Solnit docierają tam, gdzie nie sięgają myśl Judith Butler, Luce Irigaray czy Rosi Braidotti. A więc tam, gdzie np. teorie performatywności płci, tożsamości relacyjnej czy feministycznego…