Był duchem niespokojnym. Nie mógł – nie potrafił? – zagrzać na stałe miejsca. Zmie­niały się więc redakcje pism, z którymi współ­pracował, a on „przelatywał” przez nie niczym meteoryt. Zostawiał po sobie jakiś mniej lub bardziej wyraźny ślad, czasem palił za sobą mosty i wędrował dalej…

Ostatnim stałym miejscem jego zatrud­nienia okazał się Szpital Psychiatryczny im. Babińskiego w Kobierzynie. To chyba dzięki osobistym kontaktom, jakie tam nawiązał, Zbi­gniew Baran – bo o nim mowa – napisał Sobo­wtóra: bardzo dobrze przyjętą sztukę o schizo­frenii. Wystawiono ją (powtórnie) 29 czerwca 2016 r. w siedzibie Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego. Podaję tę datę, bo jest ważna: przed rozpoczęciem spektaklu do zebranych dotarła wiadomość o nagłej śmierci autora dramatu.

Od tamtego dnia minął już rok, a ja wciąż widzę Zbyszka z jego niesforną czupryną i cha­rakterystycznym błyskiem w oku. Dla tych, któ­rych do siebie zraził długimi monologami i nie­konwencjonalnym sposobem bycia, był to – być może – błysk szaleństwa. Dla innych, oczaro­wanych jego wiedzą, pewnego rodzaju wizjonerstwem, pasją i roz­ległością zainteresowań, mógł to być nawet przebłysk geniuszu.

Rozprawy doktorskiej o Klaczce, wieńczącej jego studia z poli­tologii i historii idei, nigdy nie obronił (choć, zdaniem przyjaciół, prawie ją ukończył); zamiast niej wydał książkę Itaka Juliana Klaczki (1998). Wcześniej, dużo wcześniej, zaistniał publicznie jako redaktor miesięcznika „Znak” (i współautor ukazującej się tam Kroniki krakowskiej), sekretarz redakcji „Dekady Literackiej” (i ini­cjator jej dwóch numerów monograficznych poświęconych Europie Środka), członek zespołu „Res Publiki”… Swoistym paszportem do świata kultury okazała się dla Zbyszka zredagowana przezeń praca o Krakowie, który – z wyboru – stał się jego miastem (Kraków – dialog tradycji). Książka, przygotowana z okazji odbywającego się w Krakowie (w 1991…