„Ela, a co ty o tym sądzisz? Jako kobieta” – zagadnął mnie kolega i opowiedział o pewnej sytuacji okołorandkowej, potem o szerszym tle jego tinderowej egzystencji, a już za chwilę zaczęliśmy analizować demografię polskiego społeczeństwa. To wszystko miało służyć rozwikłaniu zagadki, dlaczego „taki facet jak on” jest sam. Do naszej rozmowy włączyła się koleżanka, która dołożyła swoje trzy grosze z wieloletniego randkowania. „No, nie idzie znaleźć partnera”. Słyszę echa rozmów, które regularnie przeprowadzam z jeszcze kilkoma znajomymi w różnym wieku. Większość tych historii obija się o problem pozycji społecznej („Kiedy mówię, że jestem lekarką, oni kończą rozmowę”) i poglądów politycznych („Słodziak, ale głosuje na Konfederację”). Dla odmiany, gdy patrzę w kierunku nieheteronormatywnych znajomych, widzę niemal same stateczne związki, a nawet narzeczeństwa i małżeństwa. Ostoja tradycji! Jak dla mnie to właśnie pary jednopłciowe wymyślają małżeństwo na nowo. Być może postrzegałabym to wszystko jako specyfikę mojego otoczenia, gdybym nie uczestniczyła wcześniej w szkoleniu przedstawiającym badania demograficzne Polski z początku 2025 r. Gdybym nie dowiedziała się, że w miastach jest znacząco więcej kobiet niż mężczyzn, że są lepiej wykształcone i postępowe, że ich rówieśnicy są mniej mobilni i zostają w domach rodzinnych, gdzie pielęgnują konserwatywny sposób myślenia o związku. I że dzieci z tego nie będzie – nawet jeśli są osoby, które chcą je wychowywać. Te dane w pogłębionej formie znajdują odbicie w rozmowie z socjologiem Tomaszem…