Subskrybuj
Szukaj
Wyszukaj materiały z lat 2006-2026

Dobre życie w chaotycznym świecie

Dobre życie w chaotycznym świecie

Edytorial

  • Epikureizm, czyli prostota Wiele klasycznych systemów ćwiczeń duchowych ma we współczesnej kulturze swoje oderwane od filozoficznych korzeni popkulturowe odpowiedniki.

Temat miesiąca

  • Żyć mądrze i przyjemnie Celem jest przyjemne życie, jednak epikureizm nigdy nie był filozofią dogadzania sobie. Epikur twierdził, choć pewnie jest w tym nieco przesady, że powinniśmy być zadowoleni z odrobiny wody, chleba i sera na kolację – to wszystko.
  • Ćwiczenia duchowe Epikura Epikur (341–270 p.n.e.) spotykał się ze swoimi uczniami w miejscu zwanym Ogrodem – przed wejściem miał znajdować się napis: „Gościu, tutaj będzie ci dobrze, tu dobrem jest najwyższa rozkosz”.
  • Skromność rozkoszy Czy to epikureizm stoi u podstaw najważniejszych idei naukowych, politycznych i etycznych współczesnego Zachodu?
  • Przyjemność szybko się nudzi Lubimy rzeczy przyjemne, ale bardziej w życiu cenimy coś innego: to, co wymaga czasu, poświęcenia i trudu. Jak wychowanie dzieci albo przebiegnięcie maratonu.

Idee

  • Piosenka szczygła Oto stara waga z języczkiem i dwiema szalami: na jednej połóżmy okropieństwa wojny. Na drugiej piękno, miłość, proroctwo. Niestety, od zarania dziejów odważnik po stronie wojny jest zawsze najcięższy. Zadaniem nas wszystkich jest umieścić na przeciwnej szali najlepsze, na co stać ludzkość.
  • Zaproszenie na ucztę John F. Deane dowodzi, że można uprawiać poezję religijną wolną od artystycznie przewidywalnej i emocjonalnie banalnej dewocji.
  • Szkicownik Gesiny Gesina ter Borch nigdy nie stała się artystką profesjonalną. Tyle tylko że to właśnie stanowi teraz największą wartość jej twórczości: sztuki szczerej, wolnej, spontanicznej.

Stacja: literatura

  • Absolwentki „Dojrzałość” – to słowo powinno być zakazane. Człowiek nie arbuz. Choć z wiekiem coraz trudniej utrzymać dawne kształty. To nie iluzja, a szkoda. Ciągle do tego wracam, wiem. I często o tym myślę. Też tak masz?
  • Kwestionariusz Stacji Literatura. Barbara Woźniak Przede wszystkim interesuje mnie język, szukam więc pracy w języku. Brzmień, znaczeń, melodii i rytmów.

Felieton

  • Nie dotyczy Chociaż często się powtarza, że HIV jest demokratyczny, nie zważa na wiek, płeć ani kolor skóry, to jednak dostęp do nowoczesnej terapii antyretrowirusowej jest możliwy w państwach o raczej wysokim dochodzie.
  • Kruszenie systemu Podziwiam członków Kongresu Katoliczek i Katolików – za to, że im na Kościele ciągle zależy, że nadal traktują go jak swój dom. Że nie rezygnują z nadziei na możliwość zmiany.
  • Drzwi Próżnia. Jakby ktoś nagle wyssał z pomieszczenia całe powietrze, a wraz z nim i życie, absolut, czas, jego przepływ. Wszystko.

Społeczeństwo ◆ świat

  • Mesjasz i diabeł Zamiast święta demokracji Brazylia w czasie wyborów prezydenckich przeżyła karnawał nienawiści. Z Bogiem i moralnością na ustach.
  • Bariery w naszych głowach „Ludzie nie wiedzą, jak rozmawiać z osobą z niepełnosprawnością. A my nie tworzymy osobnego społeczeństwa. Chcemy nawiązywać relacje, uprawiać seks, dbać o zdrowie w dostosowanych do naszych potrzeb gabinetach” – mówi Julia Zakrocka.

Ludzie ◆ książki ◆ zdarzenia

  • Więcej niż domy Domy pisarzy i pisarek pozwalają zrozumieć, jak bardzo fizyczna przestrzeń wpływa na proces twórczy – jak staje się źródłem pomysłów i motywuje do pisania. Ale domy te dają też po prostu dużo frajdy wszystkim fanom literatury.
  • Zaczarowywanie świata Wydanie książki „Brakujący element” to dobra okazja do postawienia pytania, dlaczego pozaracjonalne korzenie sztuki współczesnej zostały zepchnięte na margines i mimo ważnych wystaw i publikacji nadal nie są w pełni zrehabilitowane.
  • Nikt nie zna mojego życia Myśliwskiego irytują pytania o „nurt chłopski” w prozie, bo, jak podkreśla, reprezentuje tylko samego siebie, nie „uprawia nurtu”, lecz pisze książki.
  • Musimy porozmawiać o zaświatach Niewielkie formalnie opowiadania nie przynoszą żadnych odpowiedzi, stawiają jednak kolejne pytania, rozszerzając zarazem wyobraźnię – a czyż właśnie nie to jest istotą literatury?
  • Wielki geometra i smutne miłości Calvino jest mistrzem kondensacji. Kobieta jest piękna, mężczyzna jest młody, chłopiec nosi zielone okulary. Tak powstają teksty parabole, które – po pół wieku od ich napisania – nie tracą nic ze swojej aktualności.
  • Czy wojna może mieć sens? Yossarian z „Paragrafu 22” to połączenie Szwejka i Józefa K., ponadczasowy nośnik opozycji opisujących kondycję ludzką w sytuacji bez wyjścia: heroizm i strach, śmieszność i powagę, szaleństwo i mądrość.
  • Przyjemność i inne wiersze Paterson (Adam Driver) mieszka w Paterson, New Jersey. Mężczyzna jest na co dzień kierowcą autobusu, a jego największa pasja to literatura, zwłaszcza poezja.
  • Opowieść figowca Autorka pisała już w swych powieściach o konfliktach na tle etnicznym, jednak nigdy jeszcze nie powołała tak niezwykłego ich świadka.
  • Moi, mistrzowie: Piotr Sommer W jaki to „inny czas” przenosi nas wiersz Piotra Sommera, zaczerpnięty z jego najnowszej książki zatytułowanej „Lata praktyki” (Poznań 2022)?
  • Bez snu Karpińska w „Ucichło” zadaje pytania o manipulowanie wspomnieniami, obiektywność historii życia, którą każdy konstruuje dla siebie, o opozycję obserwacji i uczestnictwa w wydarzeniach.
  • Parskać z rozkoszy Potrzebujemy takich książek jak „Minuty” Izy Klementowskiej, przypominające o tym, jak starość bywa trudna i niewygodna.
  • Gdynia namiętnie wybuchała Grzegorz Piątek sprowadza nas na ziemię i dość szybko dekonstruuje mit Gdyni jako przyportowego miasta sukcesu, które miało powstać całkowicie od nowa, z nowymi mieszkańcami, nową architekturą i nową tożsamością.
  • Dusza literackiego tułacza Artysta idealny to artysta, który po stworzeniu opus magnum potrafi zniknąć i zamilknąć. Artysta tragiczny to ten, który zostaje zniszczony przez swoje dzieło i wymazany z historii literatury.
  • Wyspa artystów, której już nie ma „Mogą do niego wejść tylko nieliczni, a gdy się tam znajdą, nikt niczego nie może im nakazać” – o legendarnym Klubie Aktora w Alejach Ujazdowskich pisze Aleksandra Szarłat w książce „SPATiF. Upajający pozór wolności”.

Ludzie znaku

  • Kozłowskiego gra z cenzurą Kozłowski chciał tej bezlitosnej sile, która rządziła przekazem informacji, przeciwstawić się równie bezwzględnie. Nie zamierzał rezygnować z prawa „Tygodnika Powszechnego” i środowiska Znaku do własnych wartości.

Przebłyski

  • Żelazne promienie Terminem „kafkowski” opisywano zgoła wszystko. Współczesny teatr, społeczeństwo, cały PRL, prawicowych paranoików, biurokrację starą i nową. No i samego Franza Kafkę, którego znaliśmy ze słynnego zdjęcia wykonanego na rok przed śmiercią. Jakiż ten Kafka był kafkowski!

Inne

nr811
aut. Kasia Kozakiewicz

Ilustracja okładkowa: Kasia Kozakiewicz